Hüzün

Ölüm ne kadar soğuk değil mi yaşamsa kulağa ne de hoş geliyor.Sonbaharda ve ilkbaharda geçiş mevsimlerinde kayıplar daha da çok oluyor.Düzen kendi kendini oluşturuyor.Kaybedilenler için üzülüyor insanlar doğanlar içinse seviniyorlar.Biri doğarken biri ölüyor.Hani meşhur yazı varya "her canlı ölümü tadacaktır diye" ama insana kendi başına hiç gelmeyecekmiş gibi geliyor.Üzülüyoruz kayıplardan sonra ardından tekrar dönüyoruz yaşama..unutuyoruz olup bitenleri taki başka bir kayıp görene kadar..Uzun zaman oldu herhalde hiç içimden gelmedi yazmak.Bende söylediğim gibi bir dönemden geçiyorum.Bazen sevinç bazense kederleniyorum..Bu da yaşamın bir parçası..Hüzün bu aralar benim yaşadığım şehri terketmek istemiyor...Bende açtım kapılarımı ona..Gidene kadar da gökyüzünde güneş olmayacak.